Ο Πέιτον Πρίτσαρντ είναι ο πιο απρόσμενος βασιλιάς των απομονωμένων επιθέσεων (isolation) στο NBA. Ο παίκτης της πάγκου των Σέλτικς είχε την καλύτερη αποτελεσματικότητα σε ισολέισον την περασμένη σεζόν, με 58,6% στο effective field goal percentage, μπροστά από τους Νικόλα Γιόκιτς, Σάι Γκίλτζιους-Αλεξάντερ και Λούκα Ντόντσιτς.
Ο Πρίτσαρντ βρίσκεται στον πάγκο των Σέλτικς, όταν νιώθει ένα χτύπημα στον ώμο. Είναι γύρω στα τέλη Απριλίου και ο χρόνος τελειώνει στο Game 3 του πρώτου γύρου των πλέι οφ. Η Βοστώνη προηγείται με 103-98 λίγο πριν από το τέλος και μια νίκη στη Φιλαδέλφεια βρίσκεται μπροστά της. Ο Πρίτσαρντ έχει ήδη σκοράρει πέντε τρίποντα εκείνο το βράδυ.
Γυρνάει και βλέπει έναν άνδρα ακόμα πιο κοντό από εκείνον, κάτι σπάνιο για τα γήπεδα του NBA. Φοράει μαύρο δερμάτινο μπουφάν, μαύρη μπλούζα και μαύρο καπέλο. Πάνω του λάμπει ένα κολιέ με τον ρωμαϊκό αριθμό III. Ο Πρίτσαρντ σκέφτεται αμέσως: «Ω, καλά. Είναι…».
Ο Άλεν Άιβερσον τον κοιτάζει και του λέει: «Είσαι ο πιο δροσερός λευκός που έχω δει ποτέ». Ο Πρίτσαρντ θυμάται τα λόγια του με ακρίβεια.
Ο Πρίτσαρντ είναι το απόλυτο παράδειγμα της ψυχραιμίας. Κανείς στο πρωτάθλημα δεν είχε καλύτερο effective field goal percentage σε ισολέισον από εκείνον. Στα μέσα της σεζόν 2025-26 είχε μέσο όρο 1,30 πόντους ανά κατοχή ισολέισον, με ελάχιστο όριο 100 κατοχές, σύμφωνα με το Stat Defender. Αν είχε διατηρήσει αυτόν τον ρυθμό, θα ήταν το υψηλότερο ρεκόρ παίκτη της τελευταίας δεκαετίας. Στο δεύτερο μισό της σεζόν η απόδοσή του υποχώρησε, αλλά το τελικό του ποσοστό, 1,11 PPP, κράτησε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα, πίσω από τους Ντόντσιτς και Γκίλτζιους-Αλεξάντερ.
Είναι ο πιο απίθανος βασιλιάς των ισολέισον στο NBA. Γι’ αυτό δεν εκπλήσσει ότι, μπροστά στον Άιβερσον, τον προστάτη άγιο των κοντών παικτών που παίζουν ισολέισον, η πρώτη του σκέψη είναι: «Αυτός είναι ο AI».
Η δεύτερη σκέψη του: «Πρέπει να ανέβω στροφές. Τώρα πρέπει να τρελαθώ».
Οι Σέλτικς έχουν παίξει με τα νεύρα των Σίξερς στο τελευταίο δεκαπενθήμερο της αναμέτρησης, αφήνοντάς τους να πλησιάσουν, πρώτα με τρεις πόντους, μετά με έναν και μετά με δύο. Με λίγο περισσότερο από ένα λεπτό να απομένει, ο Πρίτσαρντ αποφασίζει να τους σπάσει το ηθικό. Ο σχολιαστής Έρικ Κόλινς φωνάζει στην τηλεόραση: «Είναι δολοφόνος!», καθώς ο Πρίτσαρντ βάζει ένα στεπ-μπακ τρίποντο από 26 πόδια, ακριβώς όταν χτυπά η σειρήνα.
Τα καλύτερα του νούμερα έρχονται στο Game 4, δύο μέρες αργότερα. Βάζει ένα τρίποντο με το ένα πόδι στο τέλος του πρώτου δεκαλέπτου, κερδίζοντας τη λήξη. Κρατά τη Βοστώνη στο παιχνίδι στο πρώτο ημίχρονο, σκοράροντας 18 πόντους, όταν η βασική πεντάδα συνολικά έχει 24. Τελειώνει το βράδυ με 32 πόντους, τη μέγιστη επίδοσή του σε αγώνα και στα πλέι οφ.
Ο Πρίτσαρντ κάνει όλα αυτά από τον πάγκο, γιατί αυτός είναι: ένας παίκτης πάγκου. Είναι το πρότυπο των παικτών πάγκου, δύο σεζόν αφότου ανακηρύχθηκε Sixth Man of the Year. Στην πραγματικότητα όμως μπορεί να είναι βασικός παίκτης στο πρωτάθλημα. Τη σεζόν που μας πέρασε αγωνίστηκε ως βασικός σε 50 αγώνες, όταν ο Τζρου Χολιντέι έφυγε για το Πόρτλαντ και ο Τζέισον Τέιταμ υπέστη ρήξη Αχίλλειου τένοντα. Ωστόσο, πολλοί τον βλέπουν ως τον «παίκτη των εντυπωσιακών σουτ» από τη μέση του γηπέδου, ως τον παίκτη με τα θεαματικά ντρίμπλες ή απλώς ως κάποιον που ξεπέρασε τις προσδοκίες, αφού επιλέχθηκε αργά στο ντραφτ. Ποτέ δεν έμοιαζε με το τυπικό πρότυπο του NBA, πόσο μάλλον με αστέρα ή βασικό παίκτη σε μια από τις μεγάλες ομάδες της λίγκας.
«Είναι 1,85 ακόμα και όταν είναι βρεγμένος», λέει ο βοηθός προπονητής των Σέλτικς, Σαμ Κάσελ. Δεν είναι ακριβώς σωστό, αλλά και πάλι, κατά κάποιον τρόπο, είναι ακριβώς σωστό.
Αν αυτός ο αντισυμβατικός σταρ των ισολέισον είναι δολοφόνος, είναι εκπαιδευμένος. Για χρόνια ο Πρίτσαρντ διοργανώνει καλοκαιρινές προπονήσεις που, σύμφωνα με τους στενούς του, θυμίζουν μερικούς από τους μεγαλύτερους γκαρντ-θρύλους της ιστορίας του αθλήματος. Γίνονται σε ανώνυμα γυμναστήρια και απευθύνονται μόνο σε όσους τολμούν να τον συναντήσουν και να τον υπερασπιστούν στο δικό του επίπεδο.
Οι Σέλτικς θα χρειαστούν κάθε κομμάτι από αυτόν. Και αυτόν ολόκληρο.
Η Βοστώνη στηρίχθηκε πολύ στις υπηρεσίες του Πρίτσαρντ πριν. Πριν η περσινή μεταπρομοτική περίοδος καταλήξει σε καταστροφή, όταν οι Σέλτικς έχασαν προβάδισμα 3-1 στη σειρά από τους Σίξερς και ηττήθηκαν στο Game 7 με τρόπο που προκάλεσε αηδία. Πριν στείλουν τον Τζέιλεν Μπράουν μακριά το καλοκαίρι, στη Φιλαδέλφεια.
Τώρα, αν οι Σέλτικς θέλουν να ξαναβρούν τη θέση τους στην κορυφή μιας Ανατολικής Περιφέρειας που έχει γίνει ακόμα πιο σκληρή, θα χρειαστούν τον Πρίτσαρντ ακόμα πιο ψύχραιμο.
«Υπάρχει κάτι στο υγρό γυμναστήριο», λέει ο Πρίτσαρντ.
Η έρευνα στο υγρό γυμναστήριο
Είναι 6:45 το πρωί, στα μέσα Ιουνίου. Ο Πρίτσαρντ μόλις μπήκε στο υγρό γυμναστήριο που διάλεξε, σε ένα λύκειο στο νοτιοανατολικό άκρο του Κέιπ Κοντ. Είχε φτάσει στο σχολείο δέκα λεπτά νωρίτερα, αλλά έπρεπε να περιμένει έξω, ενώ ο προσωπικός του γυμναστής, Μάικλ Σόαρες, τηλεφωνούσε σε έναν υπάλληλο για να ανοίξει τις κλειδωμένες διπλές πόρτες.
Αυτό το γυμναστήριο, όπως και τα περισσότερα ακαλαίσθητα που επιλέγει ο Πρίτσαρντ για τις καλοκαιρινές του προπονήσεις, δεν διαθέτει κλιματισμό. Πριν από μερικά χρόνια, ένας καύσωνας χτύπησε το Γουέστ Λιν του Όρεγκον, όπου μεγάλωσε. Έξω, η θερμοκρασία έφτασε τους 115 βαθμούς Φαρενάιτ, ενώ μέσα στο γυμναστήριο του λυκείου του, όπου είχε προπονηθεί, έφτασε τους 120. Ο Πρίτσαρντ είχε φέρει επιπλέον πετσέτες, γιατί ακόμα και η μπάλα ιδρώνε εκείνη τη μέρα.
Οι συνθήκες στο Κέιπ Κοντ είναι συγκριτικά ήπιες. Άλλωστε, ο Πρίτσαρντ προτιμά τη λάσπη.
Η λάσπη είναι ο λόγος που για χρόνια προσλαμβάνει παίκτες Division II και III, διεθνείς και φίλους από την πατρίδα του, για να προπονηθούν στα γυμναστήρια των λυκείων. Δεν είναι ακριβώς μια ετερόκλητη συμμορία, αλλά ούτε επαγγελματίες με στιλπνή εικόνα. Ο Πρίτσαρντ πιστεύει ότι αυτό τους κάνει πεινασμένους. Πληρώνει τη βενζίνη για να έρθουν από τη Βοστώνη στο Κέιπ ή τα εισιτήρια για να διασχίσουν την Αμερική ή έναν ωκεανό, γιατί μπορεί να βασιστεί σε εκείνους για σκληρή, ακούραστη άμυνα ένας να προς έναν.
Σήμερα, όπως πάντα, ο Πρίτσαρντ πεθαίνει από επανάληψη. Σπρώχνει τον αμυντικό του, δημιουργεί χώρο, σουτάρει. Ξεπερνά τον αντίπαλό του, φτάνει στη θέση του, σουτάρει. Αντιδρά όταν τον κυνηγούν. Πηγαίνει στο καλάθι γιατί ο αμυντικός του τον καταδιώκει από πολύ πίσω.
Μετά από περίπου 30 λεπτά, ο Μπρους Σαιντίλους, πρόσφατος απόφοιτος του Clark University στο Division III και ένας από τους αμυντικούς του Πρίτσαρντ για το καλοκαίρι, είναι αυτός που τον κυνηγά. Είναι σίγουρος ότι τον έχει βάλει σε κακή γωνία. Όμως ο Σαιντίλους τρέχει πέρα από το καλάθι, άρα δεν βλέπει τον Πρίτσαρντ να επιχειρεί ένα αδέξιο layup. Παρ’ όλα αυτά, καταλαβαίνει. Φωνάζει στον Σόαρες, ή ίσως στους θεούς του μπάσκετ που τον εγκατέλειψαν: «Μπήκε πραγματικά;».
Έτσι συνεχίζεται για σχεδόν δύο ώρες, περίπου τρεις φορές την εβδομάδα όλο το καλοκαίρι. Ο Πρίτσαρντ θα κάνει 150 κατοχές στον χορό του γύρω από το γήπεδο: το μπλοκ, η γωνία της ελεύθερης βολής, η άλλη γωνία, η γραμμή του τριπόντου, η γωνία, το φτερό, η ψηλή θέση, το κέντρο, η αντίθετη θέση. Παίζει ένας προς έναν με έναν εναλλασσόμενο κύκλο αμυντικών. Εκείνοι παίρνουν διαλείμματα, εκείνος όχι. Και αν ο Πρίτσαρντ σουτάρει κάτω από 60% εκείνη την ημέρα, οι αμυντικοί του τρώνε σαν βασιλιάδες στο Chipotle και μετά του στέλνουν τον λογαριασμό.
Το θεωρεί μικρό τίμημα για τις χιλιάδες ζωντανές καταστάσεις που αποκτά μέσα στο καλοκαίρι, για την ευκαιρία να αντιμετωπίσει έναν άνθρωπο και να προσπαθήσει να τον νικήσει. Και μετά να το επαναλάβει ξανά και ξανά, αποθηκεύοντας όλα στο νοητό του αρχείο. Πόσο μπάσκετ εξόρυξης δεδομένων είναι πολύ; Δεν υπάρχει όριο.
«Η προσέγγισή μου είναι πιθανώς λίγο διαφορετική», παραδέχεται.
Η προσέγγισή του είναι, στην πραγματικότητα, παρόμοια με αυτή του Κάιρι Ίρβινγκ, σύμφωνα με τον Ντέιβ Λιουίν, βοηθό γενικό διευθυντή των Σέλτικς.
Ο Λιουίν πέρασε την αρχή της καριέρας του στο Κλίβελαντ, στον κύκλο του Ίρβινγκ. Αν ο Λιουίν μπήκε τη νύχτα στις εγκαταστάσεις, υπήρχε μεγάλη πιθανότητα να είναι εκεί και ο Ίρβινγκ, να παίζει ένας προς έναν.
«Προφανώς είναι διαφορετικοί», λέει. «Όμως, στην προσέγγισή τους στο ένας προς ένα ως μορφή ανάπτυξης δεξιοτήτων, αυτοί είναι οι δύο παίκτες που έχω δει να το κάνουν περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον».
Η εμμονή του Πρίτσαρντ ξεκίνησε νωρίς. Στο λύκειο προπονούνταν στο ClubSport, ένα γυμναστήριο κοντά στο Γουέστ Λιν. Δεν ήταν ποτέ φυσικό θαύμα. «Είχε ακαταμάχητη εικόνα», λέει με ήπιο τόνο ο παλιός του προπονητής στο λύκειο, Έρικ Βιουχκόλα. «Δεν ήταν σαν τον Λεμπρόν Τζέιμς που περνούσε από το γυμναστήριο».
Παρ’ όλα αυτά, τράβηξε την προσοχή ενός άλλου τακτικού του γυμναστηρίου. Ο Στιβ Μπλέικ βρισκόταν στο τέλος μιας 13χρονης καριέρας ως περιπλανώμενου παίκτη στο NBA, αλλά συνδέθηκε με τον έφηβο. Για ολόκληρο το καλοκαίρι πριν από τη δεύτερη χρονιά του στο λύκειο, ο Μπλέικ τον περνούσε να τον πάρει τρεις φορές την εβδομάδα, μερικές φορές τέσσερις, για να παίξουν ένας προς έναν. Ο Πρίτσαρντ έχανε. Και έχανε ξανά και ξανά, κάτι που δεν εξέπληξε κανέναν εκτός από τον ίδιο.
«Με καταστρέφαμε», λέει. «Κάθε μέρα».
Έκανε σκοπό της ζωής του να νικήσει τον Μπλέικ μέχρι το τέλος του καλοκαιριού. («Παραλογισμός, έτσι δεν είναι;», λέει ο Μπράιαν Σκαλαμπρίνε, που έγινε ο πιο αγαπημένος παίκτης πάγκου της Βοστώνης στις αρχές του 2000 και σήμερα είναι ο τηλεοπτικός αναλυτής της ομάδας. «Νομίζοντας ότι ένα 15χρονο παιδί θα γυρίσει και θα νικήσει έναν παίκτη του NBA».)
Ο Πρίτσαρντ δεν τον νίκησε ποτέ, αλλά πάντα επέλεγε να επιστρέψει για περισσότερα. Γιατί η απάντησή του, τουλάχιστον όσον αφορά το μπάσκετ, ήταν πάντα περισσότερα.
Σε μια άλλη μέρα, πάλι στο λύκειο, ο Πρίτσαρντ εμφανίστηκε στην προπόνηση του Βιουχκόλα με τα χέρια του επιδεμένα. Ο πατέρας του, Τέρι, του είχε φέρει ζευγάρι βαρύτερες μπάλες για να βελτιώσει το ντρίμπλα. Ο Πρίτσαρντ ντρίμπλαρε τόσο πολύ και τόσο καιρό, που του έγδαραν το δέρμα.
Αν δεν αιμορραγούσε, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, δεν προσπαθούσε. Ή τουλάχιστον δεν προσπαθούσε αρκετά σκληρά, σκεφτόταν.
Η άνεση έγινε η δική της μορφή δυσφορίας.
Ο συμπαίκτης του στο λύκειο, Μπρουκς ΝτεΜπίσκοπ, παρατήρησε μια μέρα τον Πρίτσαρντ να στρίβει το σώμα του στο θρανίο στην τάξη. Ο Πρίτσαρντ εξήγησε ότι ήταν ευκαιρία να δουλέψει την κινητικότητα των γοφών του.
Το ίδιο και το μεσημεριανό του διάλειμμα, ευκαιρία για πλειομετρικές ασκήσεις. Ο Πρίτσαρντ ήδη πήγαινε στις προπονήσεις των ξημερωμάτων και σε εκείνες μετά το σχολείο, οπότε συναντούσε τον Τέρι στην πίστα του λυκείου στον ελεύθερο χρόνο που του είχε απομείνει. Η δικαιολογία του ήταν ότι είχε διαβάσει πως ο Ράσελ Γουέστμπρουκ έκανε τεράστιο άλμα ανάμεσα στη δεύτερη και την τρίτη του χρονιά, και ότι έπρεπε να βελτιώσει την αθλητικότητά του για να κάνει το ίδιο.
Ο Πρίτσαρντ επιμένει ότι υπάρχει μια ευθεία γραμμή ανάμεσα σε εκείνες τις μάχες με τον Μπλέικ, στις ασκήσεις για τους γοφούς στην τάξη και στις μεσημεριανές πλειομετρικές, και στη σημερινή του εμμονή με τα ένας προς ένα. Είναι ο πιο παθιασμένος επιστήμονας του NBA, και τα ένας προς ένα είναι το μικροσκόπιό του. Μια ευκαιρία να βάλει το παιχνίδι του κάτω από φακό και να το παρατηρήσει σε ατομικό επίπεδο.
Στον τέταρτο αγώνα της περσινής σειράς με τους Σίξερς, στο Game 5, νωρίς στο δεύτερο δεκάλεπτο, ο Πρίτσαρντ όρμησε στο καλάθι και έκανε ένα γρήγορο veer step απέναντι στον Τζόελ Εμπίντ. Ο Εμπίντ είναι 11 ίντσες ψηλότερος και 75 λίβρες βαρύτερος. Ο Πρίτσαρντ έβαλε τον ώμο του στον σέντερ, και ο Εμπίντ τινάχτηκε πίσω περίπου 5 ή 6 πόδια.
«Σπρώχνει τον Τζόελ Εμπίντ από τη θέση του για να πάρει ένα layup», λέει ο Σκαλαμπρίνε. «Είναι πιθανό ότι ο Λεμπρόν δεν θα έσπρωχνε τον Εμπίντ από τη θέση του για ένα layup».
Ο Πρίτσαρντ είναι δυνατός, αλλά αν φαίνεται παράξενο ότι εδώ παραβιάζει τις βασικές αρχές της φυσικής σπρώχνοντας τον Εμπίντ, αυτό συμβαίνει επειδή δεν παραβιάζει πραγματικά την επιστήμη. Είναι απλώς ταχυδακτυλουργία. Ή, μάλλον, ταχυδακτυλουργία του σώματος.
«Λένε πάντα ότι ο Πέιτον μπορεί να είναι ένας από τους πιο δυνατούς παίκτες ανά κιλό», λέει ο Σόαρες. «Αλλά στην πραγματικότητα απλώς ξέρει να χρησιμοποιεί τα σώματα των άλλων παικτών εναντίον τους. Ξέρει πραγματικά πότε να αξιοποιήσει την αδράνεια, την ταχύτητα ή την κατεύθυνση των αντιπάλων του εναντίον τους».
Το έχει δοκιμάσει χιλιάδες φορές, ίσως και δεκάδες χιλιάδες, εκτιμά ο Πρίτσαρντ. Απέναντι σε Ευρωπαίους επαγγελματίες και ημιεπαγγελματίες, και σε παίκτες που είναι επαγγελματίες στην προπόνηση. Εκείνοι τον αμύνονται, του δίνουν θέσεις σουτ, ξανά και ξανά, με όλο και περισσότερη ένταση, μέχρι εκείνη η μνήμη να εγκατασταθεί στους μύες του.
Γιατί υπάρχει κάτι στο υγρό γυμναστήριο, και πάντα επιστρέφει σε εκείνο το εργαστήριο.
«Είναι απόλυτη εξαίρεση σε αυτό που κάνει», λέει ο Σκαλαμπρίνε. Γι’ αυτό η εμπειρία του Πρίτσαρντ μοιάζει με πυρετώδες όνειρο. Είναι παράλογη.
Εδώ έχουμε έναν παίκτη 1,85 -ας πούμε, βρεγμένο- που ζει στη ρακέτα και στη συνέχεια προχωρά ανάμεσα στις πιο επιλεκτικές παρέες. Την περσινή σεζόν, 57 παίκτες έκαναν τουλάχιστον 200 σουτ στη ζώνη (εκτός περιοχής περιορισμένης πρόσβασης), και ανάμεσά τους ο Πρίτσαρντ κατέλαβε την τρίτη θέση με ποσοστό 56%, πίσω από τους Γιόκιτς και Κέβιν Ντουράντ.
Αυτός ο γκαρντ, που σπάνια ξεκινά βασικός, σχεδόν πάντα παίρνει τη μπάλα στο τέλος των κατοχών. Την περσινή σεζόν έβαλε 86 σουτ όταν απέμεναν τέσσερα δευτερόλεπτα ή λιγότερα στο ρολόι επίθεσης, δώδεκα περισσότερα από τον Ντουράντ, τον πιο κοντινό του ανταγωνιστή. Το ποσοστό του σε αυτά τα σουτ, 51,6% effective field goal percentage, ήταν δεύτερο μόνο μετά το 51,7% του Τζέιλεν Μπράνσον μεταξύ των παικτών με τουλάχιστον 100 προσπάθειες, σύμφωνα με το ESPN Research.
Αυτός ο μικρόσωμος απειλητικός παίκτης της ρακέτας φτάνει στο καλάθι με δύναμη και όχι με ταχύτητα, και η μόνη σωστή ερώτηση είναι: Τι;
«Ο Πέιτον μπορεί να πάρει κάτι που δεν θα έπρεπε να είναι εφικτό, και μπορεί να δουλέψει μέσα από αυτό, ώστε να μην επιβιώνει απλώς, αλλά να ευδοκιμεί», λέει ο Σκαλαμπρίνε. «Και το μόνο που μπορείς να πεις είναι αυτό: είναι ένας άγριος, ένας απόλυτα άγριος, όσον αφορά τον τρόπο που δουλεύει».
Με άλλα λόγια, ο Πρίτσαρντ δεν είναι ούτε μάγος ούτε θαύμα. Είναι απλώς ένας φανατικός, λέει ο Σκαλαμπρίνε. Το καλοκαίρι, όταν αφιερώνει όλες εκείνες τις ώρες στα ένας προς ένα. Και τη σεζόν επίσης: μετά την προπόνηση των Σέλτικς γίνεται πωλητής, απεγνωσμένος να βρει όποιον δεχτεί να παίξει μαζί του, φυσικά, ένας προς ένα.
«Είναι σαν χαμένος σκύλος», λέει ο Σκαλαμπρίνε. «“Θέλετε να παίξουμε ένας προς ένα; Θέλετε να παίξουμε ένας προς ένα; Θέλει κανείς να παίξει ένας προς ένα;”».
Την περασμένη σεζόν, ο Τζον Τόντζε έφευγε από το Όουερμπαχ Σέντερ, τις εγκαταστάσεις προπόνησης των Σέλτικς, αφού είχε μόλις τελειώσει την προπόνηση με βάρη και σκεφτόταν ήδη το μεσημεριανό. Τότε ένας βοηθός προπονητή τον κάλεσε πίσω με μια συγκεκριμένη αποστολή: να αμύνει στον Πρίτσαρντ.
Ο Τόντζε, τότε rookie, χάρηκε που κλήθηκε να υπηρετήσει. «Αυτό θα είναι υπέροχο», σκέφτηκε.
Τότε ο Πρίτσαρντ σούταρε 17 φορές στη σειρά.
«Ο τύπος δεν αστόχησε», λέει ο Τόντζε. «Ήταν ντροπή».
Ο Νάνα Φουλάντ, ένας από τους βοηθούς ανάπτυξης των παικτών των Σέλτικς, άρχισε να μετράει τα διαδοχικά σουτ του Πρίτσαρντ. Ο Τόντζε πίεζε, μετά ο Πρίτσαρντ έβρισκε γωνία και τον περνούσε. «Ένα!». Ο Τόντζε τον έκοβε, αλλά ο Πρίτσαρντ είχε ήδη φύγει για τη δεύτερη του προσπάθεια, και μετά σούταρε ένα αντιμαχόμενο φέιντεβέι. «Δύο!».
Ο Τζο Μαζούλα, ο head coach των Σέλτικς, ήρθε δίπλα στον Φουλάντ για να παρακολουθήσει. Σταύρωσε τα χέρια του, κάτι που για τον Μαζούλα σήμαινε ενθουσιασμό, και παρακολουθούσε από τη μέση του γηπέδου καθώς ο Πρίτσαρντ συνέχιζε να τον διαλύει.
Κάποια στιγμή, ο Τόντζε αποδέχτηκε τη μοίρα του. Εκτός αν έκοβε το σουτ ή έκλεβε τη μπάλα, κατάλαβε ότι η βολή του Πρίτσαρντ θα έμπαινε.
«Αυτή ήταν η στιγμή καλωσορίσματός μου στο πρωτάθλημα», λέει ο Τόντζε. «Απλώς δεν υπήρχε τρόπος να αστοχήσει».
Πίσω στο λύκειο του Κέιπ Κοντ, η φανέλα του Πρίτσαρντ, που ήταν ανοιχτό γκρι όταν έφτασε λίγο μετά την αυγή, είναι σχεδόν μαύρη από τον ιδρώτα μέσα σε μία ώρα.
Κάνει μια σπάνια ανάπαυλα, αλλά όχι διάλειμμα. Τώρα είναι σκυμμένος πάνω από έναν φορητό υπολογιστή με έναν άλλο γυμναστή του, τον Ρόκι ΝτεΑντρέιντ, και εξετάζει πλάνα του Μπράνσον, σε μια λεπτομερή ανάλυση για να καταλάβουν πώς ο 1,88 Μπράνσον έγινε ένας από τους καλύτερους του κόσμου στο να προκαλεί φάουλ.
Ο Μπράνσον μόλις κέρδισε το MVP των τελικών του NBA, οπότε πολλοί θέλουν να μοιάζουν μαζί του. Ο Πρίτσαρντ, μικρόσωμος, πανούργος, με ισχυρό παιχνίδι στα ισολέισον και πια χωρίς τον Τζέιλεν Μπράουν, ίσως είναι μοναδικά τοποθετημένος ώστε να κάνει μια προσπάθεια να γίνει ο επόμενος Μπράνσον. Ή τουλάχιστον ο επόμενος κοντινός στον Μπράνσον.
«Αν έχει τη σεζόν που πιστεύουμε ότι μπορεί να έχει, ίσως θεωρηθεί ως εξέλιξη», λέει ο Λιουίν. «Αλλά νομίζω ότι θα τη δούμε ως συνέχεια των πραγμάτων που έχει κάνει καλά στο παρελθόν, όταν του δίνεται η ευκαιρία. Κάποια από τα πολλά υποσχόμενα στοιχεία στα ισολέισον και στο μεσαίο σουτ που είχε πέρυσι, μαζί με την καλύτερη επιτυχία στα τρίποντα που είχε νωρίτερα στην καριέρα του».
Οι Σέλτικς θα χρειαστούν αυτή την εξέλιξη ή τη συνέχεια, γιατί κάποιος, ή κάποιοι, θα πρέπει να βοηθήσουν τον Τέιταμ να καλύψει το κενό που άφησε ο Μπράουν στη Βοστώνη. Ο Πολ Τζορτζ ήρθε στην ομάδα στα 36 του και βρίσκεται στην κατιούσα της επιθετικής του απόδοσης, οπότε ακόμα κι αν η στήριξη γίνει συλλογικά, υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες ο Πρίτσαρντ να είναι ο de facto πρόεδρος της επιτροπής.
Παρότι οι πρώτες, πολύ πρώιμες, ενδείξεις της φετινής σεζόν ήταν μέτριες, όσοι βρίσκονται γύρω από τους Σέλτικς είναι αισιόδοξοι για την ικανότητά του να το κάνει αυτό. «Νομίζω ότι θα έχει μέσο όρο πάνω από 22 πόντους το παιχνίδι», λέει ο Σκαλαμπρίνε. Και φαίνεται ότι το ίδιο πιστεύει και το υπόλοιπο πρωτάθλημα.
Στην ετήσια έρευνα των γενικών διευθυντών του NBA, που δημοσιεύτηκε παραμονή της σεζόν 2026-27, οι υποψήφιοι για την ανακάλυψη της χρονιάς περιλάμβαναν, όπως ήταν αναμενόμενο, πολλούς πρόσφατους top-10 επιλογές που βρίσκονται στο όριο της δεύτερης σεζόν τους: Ντάιλαν Χάρπερ, Κούπερ Φλάγκ, Κόλιν Μάρεϊ-Μπόιλς. Ανάμεσά τους και ο Πρίτσαρντ, πρώην επιλογή στο τέλος του πρώτου γύρου, που τώρα μπαίνει στην έβδομη χρονιά του.
Όλα αυτά είναι ενθαρρυντικά σημάδια για τους Σέλτικς.
«Του ζητάμε να είναι περισσότερα για εμάς κάθε χρόνο», λέει ο Μαζούλα. «Έχει την ικανότητα να αναλάβει όποιον ρόλο χρειάζεται η ομάδα εκείνη τη στιγμή, καταλαβαίνεις;».
Βέβαια, ποτέ δεν είναι κακή στιγμή να αξιοποιήσεις τον εσωτερικό σου Τζέιλεν Μπράνσον. Απλώς, για τον Πρίτσαρντ και για τους Σέλτικς, τώρα είναι η ιδανική στιγμή. Και δεν είναι σαν να ψάχνουν κάποιον που θα εξελιχθεί σε κορυφαίο παίκτη του κόσμου στη θέση του νούμερο 1. Ήδη έχουν τον Τέιταμ γι’ αυτό. Καλό είναι, γιατί ακόμα και το «κοντά στον Μπράνσον» είναι βαρύ φορτίο.
Ένα πράγμα για τον Πρίτσαρντ είναι ότι του αρέσουν οι δύσπιστοι. Όταν ήταν στο λύκειο, είχε ένα «βιβλίο καταστροφής» όπου κατέγραφε τη μακριά λίστα των επικριτών και των αδυναμιών του: πολύ κοντός, πολύ αργός, πολύ αδύναμος, πολύ κακός, τόσο άτυχος. Ακόμα και ο πατέρας του μπήκε στο βιβλίο, επειδή είχε προτείνει στον Πρίτσαρντ να εξετάσει κάποια προγράμματα της Ivy League κατά τη διάρκεια των επαφών του με κολέγια.
Ακόμα και τώρα, υπάρχει ένας σκάουτ που ο Πρίτσαρντ εξακολουθεί να πειράζει, επειδή κάποτε έστειλε σε έναν από τους προπονητές του στο κολέγιο μια απαισιόδοξη εκτίμηση κατά τη διάρκεια της διαδικασίας του ντραφτ. «Δεν νομίζω ότι θα γίνει παίκτης του NBA», έγραψε. «Ίσως έναν καλό παίκτη στο εξωτερικό, το πολύ-πολύ, σαν τον Κέβιν Πάνγκος». Χωρίς να υποτιμούμε τον Κέβιν Πάνγκος, πρώην σταρ του Γκόνζαγκα και δύο φορές All-EuroLeague, λέει ο Πρίτσαρντ, αλλά εκείνος κυνηγούσε κάτι μεγαλύτερο.
Υπάρχουν λοιπόν άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο Πρίτσαρντ δεν έχει αυτό που χρειάζεται; Καλό. Μάλιστα, τέλειο, γιατί αν δεν υπήρχε κάποιος που να δηλώνει ότι είναι μάταιο για εκείνον να κυνηγήσει κάτι μεγαλύτερο, να κυνηγήσει ακόμη και τον Μπράνσον, θα τους έβρισκε οπωσδήποτε.
«Πάντα υπάρχουν δύσπιστοι», λέει. «Πάντα υπάρχει το επόμενο βήμα που οι άνθρωποι νομίζουν ότι δεν μπορείς να φτάσεις. Οπότε το ψάχνεις και το βρίσκεις».
Την τελευταία μέρα του Σεπτεμβρίου, δύο μέρες μετά την έναρξη του training camp των Σέλτικς, ο Πρίτσαρντ και ο Μαζούλα συνεδριάζουν σε μια συνάντηση δύο ατόμων στο γήπεδο προπόνησης της ομάδας. Υπάρχει πολύ κινηματογράφημα με τα χέρια, και κάποια στιγμή ο Μαζούλα σχεδόν σκουντάει τον Πρίτσαρντ, ίσως για να δείξει καλύτερα τη φάση που φαίνεται να συζητούν.
Όλα μοιάζουν πολύ σοβαρά, γιατί ο Μαζούλα είναι γνωστός για τη μεγάλη σοβαρότητά του, αλλά τότε συμβαίνει κάτι αιφνιδιαστικό. Ο Μαζούλα σπάει τον χαρακτήρα του και χαμογελάει ολόκληρος.
Ο Μαζούλα… συμπαθεί τον Πρίτσαρντ. Και, επιπλέον, του αρέσει να βασίζεται σε αυτόν.
«Πάντα θα στοιχηματίζω στον Πέιτον», λέει ο Μαζούλα.
Δεν ήταν πάντα τόσο γλυκιά η σχέση τους. Όταν ο Μαζούλα ήταν ακόμα βοηθός προπονητή των Σέλτικς, του άρεσε να μπαίνει στη δράση και να παίζει 5 εναντίον 5, και μια μέρα βρέθηκε να παίζει με τον Πρίτσαρντ. Το παιχνίδι έγινε τεταμένο και ο Μαζούλα έγινε ωμός.
«Δεν κάνεις τους ανθρώπους καλύτερους», του φώναξε στον Πρίτσαρντ